پیام نسیم

ز کــــــوی یار مــــــــی‌آید نسیم باد نـــــــوروزی
از این بــــــــاد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی
چو گل گر خرده‌ای داری خدا را صرف عشرت کن
کــــه قارون را ضررها داد سودای زر انــــــدروزی
به صحرا رو که از دامن غبار غم بیافشــــــانــــی
به گل‌زار آی کز بابل غزل گفــــــتــــــــن بیاموزی
    جدا شد یار شیرینت کنون تنها نشین ای شـــمع
   که حکم آسمان این است اگر سازی وگر سـوزی
    میی دارم چو جان صافی، صوفی می‌کند عیبش
 خــدایا هــیــچ عــــاقل را مــادا بخت بــــــد روی

   + مقدم - ۱۱:٠٧ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/۱٢/٢۸